Over verdriet en niet bij elkaar kunnen zijn

Gerelateerde berichten

Keihard getraind en toen werd de wedstrijd afgelast….
Angst en de 1,5 meter maatschappij
Hoe kunnen we in organisaties en samenleving het ‘wij ‘onderhouden.

Ik werd gebeld door mijn vader. Hij begon een beetje te kletsen en te vragen hoe het met mij was, maar ik voelde dat hij iets te vertellen had… En ja, 5 minuten later komt de boodschap: mijn oom overlijdt zeer waarschijnlijk binnen enkele uren. Aan Corona. Eerst denk ik nog: “Tja, hij is inderdaad een oudere man en behoort tot de risicogroep…”.

mijn oom overlijdt zeer waarschijnlijk binnen enkele uren

Totdat ik hoor hoe het is gegaan.

Hoe mijn tante afscheid heeft moeten nemen; in heel vervelend zittende kleiding en gezichtsbedekking die haar moesten beschermen. Niet in het ziekenhuis in de buurt, maar overgeplaatst naar een plek verder weg.

Hun kinderen die er niet bij mochten of konden zijn. Mijn neef niet, omdat hij een paar dagen eerder ziek werd, en thuis in quarantaine zit… Mijn nicht niet omdat het simpelweg niet mocht.

Mijn oom vindt het allerergste dat hij zijn kleinkinderen niet meer mag zien. Alleen via een tablet kan hij een filmpje of bericht zien.

Mijn ouders kunnen niets doen.

Hoe moet je steun bieden als je niet fysiek in de buurt mag komen? Geen arm om een schouder, geen nabijheid in de avond of nacht… Vreselijk als dit niet kan of mag….

Een dag later bel ik weer met mijn ouders: mijn oom is overleden.

Er is alleen even telefonisch contact geweest met mijn nicht. Hoe verder?

Er komt een crematie, maar wanneer, en mogen we erbij zijn?

Natuurlijk begrijp je, rationeel, dat afstand houden, geen bezoek aan mijn tante, en geen afscheid van het lichaam, op dit moment het beste is….

Maar hoe afschuwelijk is het als je als kind geen afscheid kunt nemen van je vader die aan het sterven is? Ik krijg er echt kippenvel van.

Mijn moeder gaat lopen, in haar eentje, meerdere keren per dag. Op plaatsen waar weinig mensen komen. Mijn vader houdt alle appjes en telefoontjes bij. Mijn broer schrijft een laatste bericht. En ik? Ik bel mijn familie. Ik zit letterlijk even stil, en realiseer me hoe afschuwelijk dit is. En ik hoop, hoop heel hard, dat mijn familie dit niet nog eens moet meemaken.

Ik mis contact. De ander letterlijk voelen en laten voelen: Ik ben er.

Zo kijk ik letterlijk van een afstand hoe ieder met het verdriet omgaat. De een wil alleen zijn, de ander zoekt contact (via telefoon). De een gaat schrijven, een ander gaat mijmeren.

Uit het idee dat mijn oom heeft aangegeven dat hij graag een feest wil haal ik hoop. Een feest ter ere van zijn leven. Wanneer dat feest gaat plaatsvinden, weten we niet. Hoe zal het straks zijn, weken of maanden later, als we dit verlies, dit verdriet met z’n allen kunnen delen?

Het is erg lastig en frusterend dat ik nu niet bij mijn ouders kan zijn. Ik hoor in hun stem dat het hen raakt, maar naast hen zitten, gewoon bij hen zijn, kan niet.

Ik mis contact. De ander letterlijk voelen en laten voelen: Ik ben er.

Herken je jezelf in de hierboven omschreven situatie, dan kan je bellen voor coaching of support. Wij helpen je graag en gratis met jouw zoekproces. Dat is onze bijdrage in deze crisistijd. Stuur daarvoor een mail naar info@connectas.nl en geef aan wanneer je beschikbaar bent hiervoor.

Over verdriet en niet bij elkaar kunnen zijn

maandag 04 mei

Deel het artikel op

Lianne van Deurzen

Over de schrijver

Lianne van Deurzen is coach en trainer en is als haptonoom expert in het verbinden van verstand en gevoel. Zij is sterk in non-verbaal waarnemen en feitelijke feed-back geven, waardoor het altijd zeer vertrouwd en zonder oordeel werken is. 

Wil je weten wat ik voor jouw organisatie kan betekenen? 

Van Deurzen Advies en Ontwikkeling bestaat uit:

Van Deurzen Advies en Ontwikkeling
Westerpark 151
5042 MK  Tilburg
06-14679141