Gratis Webinar: samenwerken op afstand, meld je nu aan

Donderdag 10 december 16.30 – 17.30 uur laten wij je ervaren en leren hoe jij bij jezelf en je collega’s kan zien en voelen waar jouw samenwerkingsbehoeftes liggen.

Online verbinding hebben is, laten we het voorzichtig formuleren, een uitdaging. Het beeldscherm nodigt vooral uit tot het volgen van vrij strakke agenda’s gericht op de inhoud en de kadering van doelstellingen en besluitvorming.

Daar is op zich niets mis mee. Zeker als je van die zakelijkheid houdt. Het resultaat is echter niet alleen afhankelijk van inhoudelijke afstemming. De relatie, de mate waarin we ons met elkaar verbonden VOELEN is een doorslag gevende succes factor en een belangrijke bron van motivatie.

Ontbreekt dit dan werkt dat door in de betrokkenheid die je ervaart en dus je motivatie. We gaan steeds meer in ons hoofd zitten, dat wordt steeds vermoeiender en is een gevaar voor onze vitaliteit en gezondheid.

Dus hoe organiseren online die verbondenheid en vitaliteit met elkaar?

Laat je verrassen welke rol de non-verbale communicatie van jezelf en de ander daarin speelt en laat je wijzer maken hoe die de wegwijzers zijn om in verbinding met zowel jezelf als met anderen te blijven.

Je kunt gratis deelnemen aan het webinar samenwerken op afstand, dat wij samen met de andere leden van Connectas organiseren op 10 december om 16:30. Als je je hebt aangemeld ontvang je uiterlijk op de dag zelf een email met meer informatie hoe deel te nemen.

Meld je gratis aan

Samenwerken versterken

Of het nu gaat om samenleven, samen sporten, samen werken samenwerking is de kern. Samen komen gebeurt als je de ander aanvoelt, en de ander jou kan voelen. Denk aan bijvoorbeeld dansen. Je gaat pas je doel bereiken als je beiden je aandeel kan en durft te leveren.

Dus dit gaat ook over jou! Wat doe jij in de interactie met je samenwerkingspartner, je collega’s, je leidinggevende? En dan niet op wat je doet maar HOE je doet. Het beantwoorden van deze vraag kan knap lastig zijn. Zeker als het gaat om concreet en feitelijk te benoemen wat jij inbrengt.

Invloed van omgeving en vastlopen

En dan komt er ook nog eens de acties van je omgeving bij, die weer effect hebben op jou. De gevoelens die dan bewust of onbewust spelen zijn zichtbaar en voelbaar. En deze gevoelens hebben invloed op jouw handelen. En ga zo maar door. Hoe lastig is het dan als de samenwerking vastloopt, of jij het gevoel hebt dat het niet meer soepel gaat.

Wil je zicht hebben op hoe de interactie tussen jullie nu feitelijk verloopt? Wat jouw aandeel is, welke neigingen en behoeften eronder liggen. Zo krijg je zicht en gevoel bij het stagneren, waar het vastloopt. De kwaliteit van de verbinding, en waar de kansen voor verandering liggen. En welke verantwoordelijkheid jij daarin kunt pakken.

Je kunt direct experimenteren en ervaring opdoen met interventies vanuit je gevoel, het non-verbale gedrag van jezelf en je omgeving.

Stevig voor de klas

Haptonomie zorgt voor minder stress, minder uitval, meer vitaliteit en meer bewustzijn van je grenzen. Een leerkracht die in balans is, die weerbaarder is en letterlijk lekkerder in haar/zijn vel zit, heeft meer energie en focus voor de kinderen. Een kind dat daardoor lekker in zijn vel zit, zal beter presteren.

De workshop biedt ervarings- en bewustwordingsoefeningen waardoor de leerkracht meer van zijn capaciteiten weet te benutten. Ook onder verhoogde druk (stress). Met als gevolg een betere balans en prestatie in de klas.

Workshop Haptonomie in het onderwijs

In de workshop is er veel aandacht voor non-verbale communicatie. Als leerkracht ervaar je direct het effect daarvan, bij jezelf, in de interactie met de omgeving en het gedrag van de studenten.

De workshop zorgt voor:

  • ervaring- en bewustwordingsoefeningen die direct kunnen worden ingezet voor de klas;
  • bewustwording over je non-verbale communicatie;
  • meer energie;
  • lekkerder in je vel;
  • meer vermogen om te doen en zeggen wat je wilt;
  • beter je grenzen kunnen aangeven;
  • inzicht in je eigen kwaliteiten.

De workshop

De workshop duurt 3 uur. De groep bestaat uit maximaal 12 deelnemers. Voor specifieke vragen en informatie bel of mail.

Hoe kunnen we in organisaties en samenleving het ‘wij ‘onderhouden.

‘Alleen samen komen we hier ook mentaal doorheen.’  

Kopt Art. uit de VK van 16 mei 2020 

Hoe kunnen we in gemeenschappen, organisaties en samenleving het ‘wij ‘onderhouden. Met experts die oog hebben voor de juiste balans tussen de mentale kracht van mensen en de uitdagingen die ze krijgen voorgeschoteld. En met doeners die weten hoe je de samenleving mentaal krachtig maakt.  

|Zondagochtend 15 mei In de tuin 

Aan mijn linkerhand mijn vriend die aan het schuren is en aan mijn rechterzijde zijn zoon die aan het timmeren is. Ik zit daar met mijn hoofd en aandacht volledig in het Volkskrant artikel “alleen samen komen er hier ook mentaal doorgeen”.  

Mijn verbazing steekt snel de kop op als ik lees ‘voor een voorspoedig herstel van deze crisis moeten we breder kijken dan fysieke gezondheid en economie’. We zullen ook moeten focussen op de mentale veerkracht van onszelf en onze samenleving. Het artikel gaat verder helemaal in op mentale kracht op allerlei niveaus van individueel tot maatschappij.  

Er is zelfs een denktank mentale vooruitgang! Mooi dat dit landelijk in samenwerking plaatsvindt. Maar wat ik mis is de connectie tussen fysiek en mentaal.  

Ik heb allerlei gedachten over hoe dat zou kunnen en wordt er actief van. Eigenlijk best wel boos!  Maar boos is heel handig als je samen ergens wilt komen.  

Er volgt een hele lap tekst helemaal gefocust op mentale vooruitgang. Het lijkt alsof we de fysieke gezondheid en mentale gezondheid via aparte paden, wegen, specialisten bewandelen. Terwijl fysieke veerkracht + mentale veerkracht samengaan. Juist deze met elkaar verbinden geeft kracht, vertrouwen. En dat is nu precies wat mijn beroepsgroep HAPTOTONOMEN doen. En toch lees ik nergens interviews met haptotherapeuten en zie ik haptonomen op TV.   

Hoe spreken we nu onze vermogens aan in deze periode van crisis? 

In crisis hebben velen de neiging elkaar op te zoeken, en juist in deze pandemie kan dat niet, want ‘de ander’ is juist het risico. Een heel bijzonder beeld van de wereld om ons heen. 

HAPTONOMIE gaat over contact maken; met jezelf, je binnenwereld, én met de ander(en). Over jezelf ruimte geven in het contact met anderen. Dat noemen we samen. Samen werken, verbinden. Dat kan alleen als je ook met alle gevoelens die er zijn, en die liggen nu duidelijk meer aan de oppervlakte in deze tijd. 

Angst, onzekerheid, isolatie. Dat maakt een mens niet sterker. Maar deze gevoelens zijn er wel, en alleen door hier ruimte aan te geven kan je in contact komen. In contact met je kracht, zelfvertrouwen en met je collega’s, medebestuurders, je geliefde.  

En hoe je ruimte geeft aan gevoelens, of dat juist niet doet kunnen wij heel snel laten ervaren, concreet voelbaar en er woorden aan geven. Waardoor je in contact komt met je eigen vitaliteit en kracht, vervolgens deze ook voor je collega’s of geliefde zichtbaar en voelbaar is. Juist in deze onzekere tijden hebben we dat nodig. 

Ook op afstand kun je over deze gevoelens echt contact maken, als je het lef hebt om deze uit te spreken. Of dat nu tegen vrienden is, maar juist ook met je collega’s, of managementteam.  

Juist nu al deze gevoelens zo aanwezig zijn, ligt het binnen handbereik om jezelf en je team, je organisatie te versterken. Als je mensen betrekt die hier verstand en gevoel voor hebben. 

Wij haptotherapeuten kunnen dingen die we allemaal voelen, zonder oordeel, benoemen, feitelijk maken. Waardoor het zonder lading, concreet, voelbaar en acceptabel is.  

Verder in het artikel staat; “in onze welvarende, goedgeregelde en risicomijdende maatschappij hebben we moeite met onzekerheid en controleverlies.” Dat zie ik dagelijks in de praktijk ‘verdragen en accepteren’ is in onze cultuur geen vanzelfsprekendheid.  

Het virus moet bestreden! De economie gered!  

het niet willen voelen en accepteren van gevoelens leidt tot vastlopen

Nou ik kan je vertellen, het niet willen voelen en accepteren van gevoelens leidt tot vastlopen. Het idee dat je controle hebt, is een idee wat niet klopt. Dat zullen velen klanten beamen.  

Angst en de 1,5 meter maatschappij

En onze natuurlijke behoefte aan contact. 

De behoefte aan contact zit in onze biologie, we zijn kuddedieren. Bij kuddedieren is het gevaarlijk om buiten de groep te vallen want de kudde biedt jou bescherming tegen gevaar.  

Contact en fysieke nabijheid en verbondenheid zijn rustgevend en kalmerend. Er gaat een bepaalde kracht van uit, het maakt je weerbaarder en draagkrachtiger.  

En dan moeten we nu in deze ‘anderhalve meter maatschappij’ contact mijden. Zo ontzettend tegennatuurlijk! Waar diep van binnen contact staat voor veiligheid, staat het in de Corona-wereld van nu voor gevaar. Dit roept een gevoel van kortsluiting, stress, verwarring en angst op.  

Als we angstig worden is de kans groot dat we ons afsluiten. Dat is een soort oer-beweging bij angst: fight, flight, freeze.  

Maar hoe worden we dan weer krachtig en weerbaarder en veerkrachtiger. Hoe kunnen we straks weer omgaan met de weer opstartende maatschappij, met de angst nog in ons hoofd en lijf? 

Dat is een vraag die me erg bezighoudt op het moment. 

Ik ga dan eerst lezen en heil zoeken bij artikelen van filosofen en gedragseconomen die kritisch zijn op de maatregelen en een tegengeluid geven. En erover praten met collega’s die ik bel.  

Grrr..ergens wil ik dit niet weten, en voel ik de weerstand en ontkenning

Maar ja ondertussen merk ik bij mezelf dat ik hard nadenk over wat het dan betekent voor mijn bedrijf en andere organisaties die straks weer gaan opstarten. Nu zit ook ik in een voornamelijk video contact-wereld. Maar dit gaat niet zo blijven, straks gaan we elkaar weer in het echt tegengekomen, en gaan we weer schakelen naar weer in levende lijve samenwerken. Waarschijnlijk wel met de 1,5 meter afstand! Grrr..ergens wil ik dit niet weten, en voel ik de weerstand en ontkenning. Maar mijn ratio zegt ‘houdt er maar rekening mee’.  

Kan ik dan weer open staan voor het contact of houdt ik mezelf wat gesloten? Uit de angst die er nog is of was…  

En dit is natuurlijk niet alleen bij mij zo. Maar ook bij mijn klanten.  

Aangezien mijn vak gaat over contact maken en samenwerken, wil ik anderen graag bijstaan in het opnieuw weer samenkomen. De ‘draad op 1,5 meter weer oppakken’. Hoe kan ik en jullie, zonder ontkenning of ontwijken van alle emoties (angst, blij, boos etc. ) toch écht contact hebben. Want dat is een voorwaarde om samen weer goed werk te kunnen leveren.  

En de angst of stress die voelbaar is in je lijf doordat het dan wat harder wordt en wellicht licht een beweging naar achteren maakt.

Door al deze bewegingen en gevoelens van binnen gewaar te zijn, aandacht te geven, ook samen met je collega’s. Alleen zo kun je het contact met jezelf én anderen herstellen. Dus door heel bewust gebruik te maken van het openen en sluiten van jezelf. En de angst of stress die voelbaar is in je lijf doordat het dan wat harder wordt en wellicht licht een beweging naar achteren maakt. Juist dit leren voelen en waarnemen geeft ruimte en keuzevrijheid. Zodat je je weer kunt openen en in verbinding met anderen komt.  

Wil je hier meer gevoel voor krijgen en meer van leren?  

Dit kan bijv. door personal coaching om dit ‘proces’ bij jezelf heel concreet te ervaren en verhelderen. In voorbereiding op het straks weer fysiek samenwerken op je werk bijvoorbeeld. Via een training in real life, want ook op (1,5 mtr) afstand is veel te voelen. Of via een teams sessie waarin je via video contact de eerste verkenning van je eigen innerlijke bewegingen in contact met je collega’s , kunt exploreren. 

Het leven van een sociaal actief dier

Met de intrede van de isolatiemaatregelen verandert er veel als je een leven hebt waarin je actief en outgoïng bent. Zo ook bij één van mijn klanten.

“Toen werd ik ineens geconfronteerd met mezelf”, zei een klant tegen me in een ‘online sessie’. “Ik zag na een paar weken in dat ik de eerste periode vooral in de ontkenning zat.  ‘Ach even thuisblijven’ was mijn eerste gedachte, en dan kan ik er weer op uit met vrienden’. En ‘het zal mij niet raken, want ik ben geen oudere’…dat soort gedachten.  Vervolgens was ik nog druk met het regelen van zaken, zodat ik thuis kon werken. Na een paar weken merkte ik dat ik me depri en alleen voelde. Ineens werd ik me bewust dat mijn werk toch wel heel veel voor me betekent: contacten met collega’s, en betekenis hebben voor mijn cliënten”. Ze vertelde verder: “Wat ook heel duidelijk en confronterend was, is dat ik merkte hoe solistisch mijn functie eigenlijk is. Ik heb geen team waarvan ik officieel onderdeel ben. Dat wordt nu ineens heel duidelijk. Ik heb gevraagd of het goed was om aan te sluiten bij een teamvergadering. Dat was goed. Maar toen ieder lid werd gevraagd hoe het met hem of haar ging, en mij niets werd gevraagd… Ja dat begrijp ik wel, want ik ben de enige met een nieuwe rol…. Dat begrijpen en mezelf uitleggen waarom het zo gaat, tja…dat doe ik dan.  Ik snap het echt wel, maar ik voel me er rot onder.  Normaal gesproken op kantoor merk ik daar niets van, nu wordt mijn positie wel heel (pijnlijk) duidelijk.

Ik zag na een paar weken in dat ik de eerste periode vooral in de ontkenning zat.

Op mijn vraag wat er dan met haar gebeurt: “Het maakt van alles los, onzekerheid, teleurstelling, verdriet…. Normaal gesproken voel ik dat niet zo, want in de avonden en weekenden ga ik uit eten met een vriendin. Naar de film, op vakantie, dat soort dingen. Maar nu! Nu snak ik naar andere mensen zien en het mag niet. Ik verzin allerlei redenen waarom ik wel naar een vriendin kan gaan, kan facetimen met vrienden. En ja, één iemand uitnodigen! En dan beiden aan de uiteinden van de tafel zitten met een lunch. Dat is raar. Mijn vriendin komt binnen; géén knuffel. Ze gaat weg; géén zoen! En de rest van de dag zit ik aan dezelfde tafel….”

Ik vraag mijn klant op een andere plek te gaan zitten en laat haar een oefening doen die haar veel meer in haar lijf brengt. Ik zie rust komen. Zij voelt dat ze rustiger en zachter wordt. Haar lijf wordt letterlijk zachter. Ons gesprek gaat op een heel andere manier verder. Er is letterlijk van alles veranderd. Haar lijf, haar gemoed, haar gedachten.

Over verdriet en niet bij elkaar kunnen zijn

Ik werd gebeld door mijn vader. Hij begon een beetje te kletsen en te vragen hoe het met mij was, maar ik voelde dat hij iets te vertellen had… En ja, 5 minuten later komt de boodschap: mijn oom overlijdt zeer waarschijnlijk binnen enkele uren. Aan Corona. Eerst denk ik nog: “Tja, hij is inderdaad een oudere man en behoort tot de risicogroep…”.

mijn oom overlijdt zeer waarschijnlijk binnen enkele uren

Totdat ik hoor hoe het is gegaan.

Hoe mijn tante afscheid heeft moeten nemen; in heel vervelend zittende kleiding en gezichtsbedekking die haar moesten beschermen. Niet in het ziekenhuis in de buurt, maar overgeplaatst naar een plek verder weg.

Hun kinderen die er niet bij mochten of konden zijn. Mijn neef niet, omdat hij een paar dagen eerder ziek werd, en thuis in quarantaine zit… Mijn nicht niet omdat het simpelweg niet mocht.

Mijn oom vindt het allerergste dat hij zijn kleinkinderen niet meer mag zien. Alleen via een tablet kan hij een filmpje of bericht zien.

Mijn ouders kunnen niets doen.

Hoe moet je steun bieden als je niet fysiek in de buurt mag komen? Geen arm om een schouder, geen nabijheid in de avond of nacht… Vreselijk als dit niet kan of mag….

Een dag later bel ik weer met mijn ouders: mijn oom is overleden.

Er is alleen even telefonisch contact geweest met mijn nicht. Hoe verder?

Er komt een crematie, maar wanneer, en mogen we erbij zijn?

Natuurlijk begrijp je, rationeel, dat afstand houden, geen bezoek aan mijn tante, en geen afscheid van het lichaam, op dit moment het beste is….

Maar hoe afschuwelijk is het als je als kind geen afscheid kunt nemen van je vader die aan het sterven is? Ik krijg er echt kippenvel van.

Mijn moeder gaat lopen, in haar eentje, meerdere keren per dag. Op plaatsen waar weinig mensen komen. Mijn vader houdt alle appjes en telefoontjes bij. Mijn broer schrijft een laatste bericht. En ik? Ik bel mijn familie. Ik zit letterlijk even stil, en realiseer me hoe afschuwelijk dit is. En ik hoop, hoop heel hard, dat mijn familie dit niet nog eens moet meemaken.

Ik mis contact. De ander letterlijk voelen en laten voelen: Ik ben er.

Zo kijk ik letterlijk van een afstand hoe ieder met het verdriet omgaat. De een wil alleen zijn, de ander zoekt contact (via telefoon). De een gaat schrijven, een ander gaat mijmeren.

Uit het idee dat mijn oom heeft aangegeven dat hij graag een feest wil haal ik hoop. Een feest ter ere van zijn leven. Wanneer dat feest gaat plaatsvinden, weten we niet. Hoe zal het straks zijn, weken of maanden later, als we dit verlies, dit verdriet met z’n allen kunnen delen?

Het is erg lastig en frusterend dat ik nu niet bij mijn ouders kan zijn. Ik hoor in hun stem dat het hen raakt, maar naast hen zitten, gewoon bij hen zijn, kan niet.

Ik mis contact. De ander letterlijk voelen en laten voelen: Ik ben er.

Herken je jezelf in de hierboven omschreven situatie, dan kan je bellen voor coaching of support. Wij helpen je graag en gratis met jouw zoekproces. Dat is onze bijdrage in deze crisistijd. Stuur daarvoor een mail naar info@connectas.nl en geef aan wanneer je beschikbaar bent hiervoor.

Ik heb het heel druk, ook al heb ik bijna niets te doen…

Het begon met de eerste afmeldingen in mijn therapie- en coaching praktijk. “Wat minder klanten, da’s niet erg”, dacht ik. Maar al snel werden het er meer. Tot wel 90% van mij klantenbestand. Het enige dat ik kan doen, dacht ik, is hopen dat het niet te lang gaat duren. Eerst maar eens een paar dingen doen die op mijn to-do lijst staan…

Ook in het weekend blijven mijn gedachten regelmatig naar mijn, meer en meer lege agenda, gaan. Ik houd me bezig met de dingen die ik moet doen: mijzelf goed informeren, alle belangrijke sites af voor informatie die ik als hulpverlener moet weten, klanten informeren, verder denken wat ik als alternatief kan bieden…. En dit houdt nooit op. Ik heb het heel druk, ook al heb ik bijna niets te doen. Tja, wel druk met ondernemen en nadenken, maar de opbrengst is nul euro. Soms heb ik de energie om te investeren, zie ik het positief in, zie ik het goede aan deze tijd en komen er ideeën over dingen die ik nu goed zou kunnen doen als investering….

“Wat minder klanten, da’s niet erg”, dacht ik. Maar al snel werden het er veel minder. Tot wel 90% van mij klantenbestand.

Maar ook ben ik soms erg onrustig. Die onrust komt voort uit angst. Angst voor wat de toekomst zal brengen, of beter gezegd niet zal brengen. Angst voor reserves opmaken. Mijn eerste reactie op deze onzekerheid, deze onrust en de angst is eigenlijk ontwijken. Door tegen mezelf te zeggen: “Ach, een paar weekjes even andere dingen doen, is eigenlijk best wel goed”. Maar stiekem merk ik dat ik totaal geen rust heb. Eigenlijk steeds bezig ben; van een bank in elkaar timmeren, tot sporten in de duinen, en het huis schoon maken. Ik ben behoorlijk actiegericht. Dat is voor mij een manier om vooral niet te hoeven ‘dealen’ met mijn angst.

Daarna komen de écht goede ideeën

Maar ik weet ook dat mijn systeem zo in elkaar zit, dat als dit een poos duurt, dat er een moment komt dat de tranen komen. Daarna is er meestal meer rust, en kan ik bijvoorbeeld wél een boek gaan lezen, of met een gerust hart gaan wandelen. Daarna komen de écht goede ideeën, die veel meer overwogen en gericht zijn. Dan laat ik me niet leiden door een veelvoud en diversiteit aan ideeën, maar kan ik beter focussen op één idee. Vervolgens kan ik, in rust, dit idee met anderen bespreken, verder uitdenken en de goede én juiste acties uitzetten.

Keihard getraind en toen werd de wedstrijd afgelast….

De grote wedstrijd gaat vanwege corona niet door. We hadden keihard getraind en waren topfit….balen!

Hoe zijn wij als team omgegaan met deze teleurstelling?

10 roeisters die samen trainden en individueel zich voorbereiden op de deelname aan de wedstrijd van 8 km over de Amstel. Er was stress;  spanning die werd veroorzaakt door de trainingen waarin het soms ‘samen nog niet lekker liep’. Er wordt daarnaast keihard gewerkt aan een optimale fysieke conditie, want 8 km is best ver als je zo’n lange afstand alles moet geven.

De teleurstelling was dan ook heel groot toen het bericht van de organisatie kwam. In de appgroep gaan allerlei scheldkreten rond… Tja, dat was dus de eerste reactie: boos, teleurgesteld en chagrijnig.

Al snel gevolgd door verschillende optimistische berichten met mooie foto’s van de natuur tot hele grappige filmpjes. De één wat actiever dan de ander.

Als een heleboel dingen niet meer kunnen, zegt iemand nog: “Veel roeien dan maar!”

Maar als daarna het bericht komt dat ook roeien ook niet meer mag, kom ik meteen met een alternatief: met z’n allen op de fiets naar de Loonse en Drunense Duinen, en daar hardlopen.

Er ontstaat veel vindingrijkheid.

Veel foto’s en filmpjes van allerlei gevonden alternatieve fysieke bezigheden, van fietsen tot ramen lappen, tot krachttraining met oude fietsen en werken in de tuin.

En er ontstaat een saamhorigheidsgevoel en steun en inspiratie naar elkaar.

Geïnspireerd door het Rotterdams Filharmonisch Orkest maken we een compilatie van onze manieren om fit te blijven en om te blijven bewegen. De dochter van één van ons zorgt voor een prachtig youtube filmpje met als titel ‘Instead of the Head’.

acties worden een mooi samenwerkingsproject tussen de roeisters én anderen.

Van Deurzen Advies en Ontwikkeling bestaat uit:

Van Deurzen Advies en Ontwikkeling
Westerpark 151
5042 MK  Tilburg
06-14679141